Procesy oczyszczania ścieków

Jul 19, 2026

Zostaw wiadomość

Jednostki podczyszczania ścieków komunalnych mogą obejmować: przesiewanie zgrubne (sita prętowe), przesiewanie średnie, kruszenie, pomiar przepływu, podnoszenie pompą, usuwanie żużla,{{0}wstępne napowietrzanie, flotację, flokulację i obróbkę chemiczną.

 

W domowych oczyszczalniach ścieków na ogół nie stosuje się flotacji, flokulacji ani obróbki chemicznej. Przyjęcie tych metod czasami uzależnione jest od obecności ścieków przemysłowych w ściekach komunalnych. Flotację stosuje się do usuwania drobnych zawieszonych cząstek stałych, smaru i tłuszczu w oddzielnej jednostce lub w-zbiorniku napowietrzania wstępnego w celu usuwania tłuszczu, a czasami usuwania żużla. Jeżeli przemysł naftowy i zakłady przetwórstwa mięsnego posiadają odpowiednią obróbkę wstępną, oczyszczalnie komunalne mogą nie potrzebować jednostki flotacyjnej. W ściekach komunalnych o wysokiej-intensywności można stosować flokulację ze środkami chemicznymi lub bez nich, aby poprawić skuteczność oczyszczania pierwotnego i zapobiec przeciążeniu procesów oczyszczania wtórnego. Czasami do surowych ścieków dodaje się chlorowanie w celu kontroli zapachu i poprawy właściwości sedymentacyjnych. Różnice w rozmieszczeniu jednostek oczyszczania wstępnego zależą od właściwości ścieków surowych, późniejszego procesu oczyszczania i zastosowanych jednostek oczyszczania wstępnego. Istnieje kilka ogólnych zasad, które są często stosowane przy projektowaniu jednostek. Komora piaskowa służy do ochrony pomp i zapobiegania osadzaniu się kamienia w osadniku lub zbiorniku dozującym. Małe oczyszczalnie ścieków zazwyczaj umieszczają zbiornik dozujący Parshalla przed pompą podnoszącą o stałej-prędkości. W dużych oczyszczalniach lub tam, gdzie stosowane są pompy o zmiennej-prędkości, zbiornik dozujący można umieścić za pompą. W większości niezależnych przydomowych oczyszczalni ścieków osadnik umieszcza się za pompą podnoszącą, natomiast w przypadku przewidywanego dużego ładunku osadu osadnik należy umieścić przed pompą.

 

Jednostka oczyszczania podstawowego: Oczyszczaniem podstawowym jest sedymentacja; jednakże powszechnie przyjęty termin „obróbka podstawowa” obejmuje procesy obróbki wstępnej. Wszystkie duże oczyszczalnie miejskie stosują sedymentację ścieków surowych, którą należy umieścić przed konwencjonalnymi filtrami biologicznymi. Niesedymentowane surowe ścieki można oczyszczać w procesie całkowicie wymieszanego osadu czynnego; jednakże ze względu na usuwanie osadów i koszty operacyjne proces ten stosowany jest tylko w małych miastach.

 

Jednostka oczyszczania wtórnego: W biologicznym oczyszczaniu wtórnym wykorzystuje się proces osadu czynnego, filtry biologiczne lub stawy stabilizacyjne. W nowych projektach oczyszczalni ścieków filtry biologiczne o-wysokim obciążeniu powszechnie zastąpiły filtry biologiczne o niskim-obciążeniu, a proces całkowicie wymieszanego osadu zastępuje konwencjonalny proces osadu czynnego. Stosowanie stawów stabilizacyjnych jest z reguły ograniczone do małych miast. W-dużych oczyszczalniach biofiltracja-wysokoobciążeniowa i całkowicie wymieszany osad czynny to obecnie dwie najpowszechniejsze metody stosowane w oczyszczaniu wtórnym. Biofiltry są korzystne, ponieważ są łatwe w obsłudze i mogą wytrzymać nagłe zmiany obciążenia i przeciążenia bez całkowitej awarii. Całkowicie wymieszane procesy osadu czynnego mogą wytrzymać nagłe zmiany obciążenia, ale zawodzą w przypadku długotrwałego przeciążenia. Na przykład, gdy obciążenie BZT biofiltra wzrasta z obciążenia projektowego 45 psi (45 funtów/1000 stóp³/dzień) (R=1) do 90 funtów/1000 stóp³/dzień (R=2), wydajność spada z 77% do 70%. Jednostka osadu czynnego poddana temu samemu poziomowi przeciążenia ulegnie awarii z powodu pęcznienia osadu i utraty części stałych osadu czynnego w ściekach. Skuteczność usuwania BZT spada z 90% do poniżej 50%.

 

Zaletami procesów całkowicie wymieszanego osadu czynnego jest wysoka skuteczność usuwania BZT, możliwość oczyszczania ścieków o wysokiej-intensywności oraz możliwość dostosowania do przyszłych przejść na zaawansowane procesy oczyszczania. W przypadku wtórnego oczyszczania silnych ścieków o ulegającym osadzeniu BZT wynoszącym 300 mg/l, wtórne oczyszczanie osadu czynnego może usunąć co najmniej 90% BZT, w wyniku czego BZT na ściekach wynosi 30 mg/l lub mniej. Jedno-biofiltr o wysokim obciążeniu-może usunąć jedynie 77% lub mniej BZT, co daje BZT na ściekach na poziomie około 70 mg/l. Aby osiągnąć skuteczność usuwania BZT porównywalną z procesem osadu czynnego, wymagana jest-dwustopniowa filtracja.

 

Utylizacja osadu: Sedymentacja pierwotna i bioflokulacja wtórna powodują koncentrację materii organicznej w ściekach do objętości osadu znacznie mniejszej niż objętość oczyszczanych ścieków. Jednakże usuwanie nagromadzonego osadu jest głównym czynnikiem ekonomicznym w oczyszczaniu ścieków. Początkowa inwestycja w sprzęt do przetwarzania osadu stanowi około-trzeciej całkowitej inwestycji w oczyszczalnię. Wytrącone ciała stałe z oczyszczonych ścieków z biofiltra lub nadmierny osad czynny są często zawracane do głowicy oczyszczalni w celu usunięcia wraz z osadem pierwotnym. Surowy osad można przechowywać na dnie głównego osadnika w oczekiwaniu na oczyszczanie lub przepompowywać do zbiornika regulacyjnego w celu przechowywania. Pompowany osad można zagęścić w zbiorniku zagęszczającym, zazwyczaj-zasilanym grawitacyjnie, umieszczonym przed przetwarzaniem osadu. Nadmiar osadu czynnego miesza się z wypompowanym-osadem pierwotnym. W układach systemowych zbiornik regulacyjny jest zwykle podłączony do zbiornika zagęszczającego osad. Osad nadmierny może być zagęszczony oddzielnie lub metodą zagęszczania osadu mieszanego przed przetworzeniem.

 

Różne metody przetwarzania i usuwania osadów: Typowe metody przetwarzania osadów obejmują fermentację beztlenową i filtrację próżniową, często z wykorzystaniem wirowania i spalania na mokro. Konwencjonalne metody usuwania obejmują składowanie, spalanie, produkcję środków poprawiających właściwości gleby i składowanie w morzu. W miastach przybrzeżnych składowanie w morzu jest często najbardziej ekonomiczne, natomiast jeśli dostępny jest grunt, preferowaną metodą jest składowanie. Spalanie, choć droższe, jest często jedyną możliwą metodą unieszkodliwiania odpadów na obszarach miejskich.

 

Miejska oczyszczalnia ścieków musi dokładnie rozważyć wszystkie możliwe procesy usuwania osadów. Wybór najlepszej metody powinien obejmować proces najbardziej ekonomiczny i przyjazny dla środowiska. Należy wziąć pod uwagę takie czynniki, jak przyszłe wykorzystanie przetworzonych osadów przez obszary mieszkalne i składowiska, zanieczyszczenie wód gruntowych, zanieczyszczenie powietrza, inne potencjalne zagrożenia dla zdrowia publicznego i kwestie krajobrazowe.

 

Chlorowanie jest powszechną praktyką dezynfekcji ścieków z oczyszczalni wtórnych w wodach końcowych wykorzystywanych do celów rekreacyjnych lub zaopatrzenia w wodę. W kilku stanach początkowo nakazano dezynfekcję ścieków z oczyszczalni ścieków tylko w sezonie rekreacyjnym, obecnie jednak wymaga się to-całorocznej dezynfekcji. Niektóre stany nie mają takich przepisów.

 

Jeśli chodzi o usuwanie fosforu i azotu, w ostatnich latach przeprowadzono wiele badań nad opracowaniem wykonalnych metod usuwania fosforu z oczyszczalni ścieków. Prowadzono także badania nad opracowaniem metod usuwania azotu i całkowitego odzyskiwania wody. Działa kilka pilotażowych zakładów usuwania fosforu i zakładów produkcyjnych-na małą skalę, ale dane empiryczne są nadal ograniczone jako precedensy przy projektowaniu sprzętu-na dużą skalę. Chociaż normy jakości wody określają limity zawartości fosforu i azotu, zastosowanie-na dużą skalę metod usuwania składników odżywczych jest nadal kwestią przyszłości.

 

W przypadku małych miast wielkość miasta odgrywa dominującą rolę w wyborze procesów oczyszczania ścieków, szczególnie w zakresie zagospodarowania, kontroli i utylizacji osadów. W małych wioskach i gminach lepsze są metody, które nie wymagają usuwania osadu (stawy stabilizacyjne) lub wymagają jedynie sporadycznego usuwania osadu (opóźnione napowietrzanie). Większe miasta często wykorzystują systemy wymagające większej kontroli i konserwacji, takie jak stabilizacja kontaktowa i oczyszczalnie rowowe utleniające. Wiele istniejących systemów oczyszczania, takich jak ukryte stawy i inne typy wybierane na podstawie unikalnych warunków lokalnych, nie jest już preferowanych.

 

Seria jednostek oczyszczania w oczyszczalni z filtrem biologicznym obejmuje osadnik-denny samowyładowczy z niezależną rynną myjącą, osadnik wstępny, filtr biologiczny, osadnik końcowy z grawitacyjnym powrotem do pierwotnego rurociągu cyrkulacyjnego mokrej studni, jedno-stopniowy fermentator do oczyszczania osadu oraz złoże suszące. Ścieki zawracane do pierwotnej studni mokrej obejmują: osad z rynny myjącej, osad powrotny z osadnika końcowego, zrzut z pola suszarniczego oraz klarowną ciecz z komory fermentacyjnej. Oczyszczalnia może posiadać studnię wlotową lub rurę obejściową za filtrem biologicznym.

 

Instalacja oczyszczania osadu czynnego składa się z szeregu mechanicznie oczyszczanych rusztów i kruszarki, która zawraca rozdrobnione substancje stałe do ścieków surowych. Zawiera także pompy wspomagające o stałej{1}} i zmiennej- prędkości z rezerwowymi generatorami gazu, zwężkę Parshalla, osadnik napowietrzany osadu- typu klarującego z niezależną płuczką osadu, osadnik wstępny, zbiornik wtórnej obróbki całkowicie wymieszanego osadu czynnego oraz rurociąg grawitacyjny powrotny osadu nadmiernego do studni mokrej.

 

Dodatkowo znajduje się filtr próżniowy osadu surowego ze zbiornika magazynującego osad oraz składowisko oczyszczonego placka filtracyjnego. Filtrat z filtra próżniowego zawraca się do studzienki mokrej. Ze względu na głębokość rury kanalizacyjnej, ścieki surowe nie mogą ominąć studni mokrej na skutek przepływu grawitacyjnego. Do dwustronnych, trój-łopatkowych pomp wspomagających dostarczany jest zapasowy generator gazu, który może działać w przypadku przerwy w dostawie prądu. Rurociągi wiaduktowe zlokalizowane są za pompownią wspomagającą i za osadnikiem wstępnym.

Wyślij zapytanie